مىرسد كه او در فاصله 1211 تا 1228 در نجف اشرف به ادامه تدريس و تحصيل پرداخت و با حمله وهابيون به كربلا و نجف ، آن ديار را به قصد ايران ترك نمود . بنابر نقل يكى از نوادگانش ، بروز آشوب در عراق ، سبب اصلى مراجعت او به ايران بوده است « 1 » . اين نظر با توجه به تعبير كشفى از حمله وهابيون ، به « دوران خوف و اضطراب » نيز تأييد مىشود « 2 » . از زندگى او بين سالهاى 1228 تا 1231 ، يعنى سالى كه براى دومين بار به نجف اشرف رفت ، اطلاعى در دست نيست . هرچند اين سفر به منظور ديدار با خانواده‌اش صورت گرفت اما رساله « الرق المنشور فى معراج نبيّنا المنصور » كه به بحث دربارهء اثبات معراج جسمانى پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله و سلّم مىپردازد ، در اين سفر به رشته تحرير در آمد . زندگى او را بنابر آثارش ، بايد از سال 1233 به بعد در ايران جستجو كنيم . وى زندگى خود را با سفرهاى پياپى به شهرهاى اصفهان ، يزد و قصبه اصطهبانات سپرى مىكرد « 3 » . از لابلاى سخنانش در « تحفة الملوك » چنين برمىآيد كه قصد او از ساكن نشدن در شهرى ، پرهيز از « مرجع و معروف » گرديدن در ميان مردم بوده است . چرا كه به نظر وى ، اغراض آدميان از حلقه زدن به دور او « اغراض فاسده دنيويه است و مرجع شدن . . . از جمله محرمات و مهلكات نفس است » « 4 » .

--> ( 1 ) . اجابة المضطرين ، سيد جعفر كشفى ، چاپخانه حيدرى ، 1377 ق . ( 2 ) . تحفة الملوك ، ج 1 ، ورق 38 . ( 3 ) . همان ، جلد دوم ، ورق 64 . ( 4 ) . طرايق الحقايق ، معصومعلى شاه نايب الصدر شيرازى ، ج 3 ، ص 211 . درباره سيد جعفر كشفى مىنويسد : « السيد السند و العالم المعتمد و منبع الاسرار و مطلع الانوار ، كشّاف الآيات و الخبر ، آقا سيد جعفر الحسينى المشتهر بالكشفى ثم الاصطهباناتى ، والد ماجدش از داراب ، رفع علايق نمود و به اصطهبانات متوطن گرديد و در حدود سال هزار و صد و هشتاد و اندى ، حضرت بارى ، وى را به آن مولود مفتخر فرمود . بعد از سن رشد و تميز به نجف اشرف مشرف گشته و پس از تكميل علم رسمى ، مشغول به رياضات و عبادات گرديد . ابواب مكاشفه بر ديدهء دلش گشوده گشت و بر مسند تعليم و تعلم نشست و در ترجمه آيات قرآن مجيد و معانى اخبار صعاب ، قيام نمود و سه شهر و -